بیرون بکش

پای ات را از زندگی ام

نام ات را

را از کتاب تاریخ مدرسه

نان ات را

از کاسه ی خون زنی که همین چند کوچه بالاتر کار می کند

گریه می کند

کار می کند

گریه می کند

بیرون کشید

تازیانه اش را

توپخانه ها 

روی جنگ جهانی سوم گیر کرده بود

و دایی جان عزیز 

با آن عبای حنایی اش

با تفنگ تک لول

دنبال انگلیس

از کلیم

تا اورشلیم

بیرون بکش

پای ات را از گلیم دخترکان کوچ گرد من

که هی آب می رود 

اسب های بی سوار شان

و ساعت هنوز

ده و ده دقیقه است 

بر تمامی ساعت ها

...استادیوم لب تا لب آدم است . چند سال پیش مثل همچین وضعیتی چند نفر از فشار جمعیت افتادند پایین و مردند . به تابلوی سیاه رنگ و بزرگ استادیوم نگاه می کنم . عددهای دیجیتالی روی دقیقه ی هشتاد و هشت است . بازی نیمه ی اول یک یک شد . حالا نیمه ی دوم هم با همین نتیجه دارد تمام می شود . مردم هیچ دوست ندارند اینطوری باشد . تاریخ ورزش ها به مبارزه های انسان های اولیه بر می گردد . بعد این مبارزه ها با بازی ها تلفیق شده . حالا یک چیزی بین این دو ست . منظورم این است که هر بازی یی تووی دل اش مبارزه هم هست . و مبارزه باید برنده و بازنده داشته باشد . تماشاگر ها این را خوب می دانند حتی اگر تاریخ اش را ندانند . حتی کسی که دارد تیم اش را تشویق می کند دوست دارد بازنده شود تا اینکه بلا تکلیف بر گردد خانه . تووی بازنده شدن هم یک انرژی هست . احساسی هست که به برد دفعات بعد معنی می دهد . مردم این احساس بلاتکلیفی را دوست ندارند . فکر می کنند آن پشت ها زد و بند شده . حساب و کتاب هایی شده که ربطی به مهارت بازیکن و توپ گرد و اینها ندارد . مردم دوست دارند همه چیز جلوی چشم شان باشد . لمس اش کنند . حتی اگر آن چیز یک باخت بزرگ باشد ...

اگر شانس با من باشد
بیست سی سال دیگر زنده می مانم
و سه شنبه ها برای تو شعر می گویم
اگر شانس با ما باشد
یک بار دیگر به هم خیانت می کنیم
و تووی آغوش هم آرام می گوییم ؛
پیش می آید عزیزم
اگر شانس بیاوریم
روزی که هنوز همدیگر را دوست داریم
می میریم

اول از همه سیگار هام بد مزه می شن . فک می کنم شاید اندفه تقلبی شو بهم انداختن . می رم می گردم و یه اصلشو پیدا می کنم . بعد هی تن تن می گم اهم اهم . انگار خاکی چیزی گیر کرده باشه توو گلوم . ولی نمی ره . بعد شروع می کنم قورت دادن آب دهن هامو می شمرم . بعد هی چای داغ می خورم و واسه اینکه فک نکنم نکنه به این زودی دیگه نتونم سیگار بکشم هی بیشتر سیگار می کشم . ولی مزه نمی دن . تا نصفه می کشم و خاموش شون می کنم . بعد از ظهر که می شه می رم از این آب نبات های منتول می گیرم و فرت و فرت می ندازم توو دهنم تا گلوم حال بیاد . شب که می خوام بیام خونه دیگه آب دهنمو به زور قورت می دم . سر راه شیر می گیرم با لیمو شیرین . میام خونه شیرو داغ می کنم و عسل و لیمو می ریزم تووش . بدنم از توو داغ می شه و از بیرون عرق سرد می کنه . گوشام صدا ها رو مبهم می شنوه . انگار توو حموم درو بسته باشی و پر بخار شده باشه . بعد که مطمئن می شم مریض شدم و کاری ش نمی شه کرد می شینم و مطلب می نویسم . این وقتی یه که تبم شروع شده مثل الان . خودم خوب می دونم . تبو دوس دارم . به هیچ کسم ربطی نداره . خوشحالم از این که هیشکی نیس پاشوره م بده . بهم بگه اینو بخور اینو نخور . سیگار نکش و از این جور حرفا . مریضی ام مث هر چیز دیگه باید قشنگ حس ش کرد . لمس ش کرد . باید بهش اجازه ی پیشروی داد تا خودش خوارش گاییده شه . یاد گلو درد های دوره ی مدرسه افتادم . صبح بلند می شدم طوری جواب مادرم را می دادم انگار خجر خرده بود تووی گلوم . تا وقتی که حکم مدرسه نرفتن صادر می شد . بعد در اتاقم را می بستم و نوار عبدالباسط را می گذاشتم و شروع می کردم به تمرین کردن . یک تکه را که حفظ می کردم می رفتم تووی گلخانه و صدای خودم را ضبط می کردم . انقدر جیغ می کشیدم که همان یک ذره صدا هم که از گلوم در می آمد تعطیل می شد . خیلی دوس دارم یکی از اون نوار ها رو الان داشتم و گوش می کردم . دوست داشتم الان سر ظهر بود و من از گلو درد مدرسه نرفته بودم . مادر بزرگم زنده بود و داشت تووی آشپزخانه آش لوبیا قرمز درست می کرد . من دراز می کشیدم جلوی پنجره و آفتاب می خورد تووی صورتم . بعد ساعت ها تووی حاشیه ی قالی دنبال شکل هایی که دوست داشتم می گشتم . شکل هایی که خود بافنده هم ازش خبر نداشت . دلم برای دست های مادر بزرگم تنگ شده . برای دست های استخانی اش . وقتی موهایم را چنگ می زد . هر سال پاییز به خودم قول می دهم با اولین باد برگ ریز بچرخم و بروم هوا و با دسته ی پرنده ها بروم به یک جای دور . هر سال به خودم قول می دهم و آدم های دیگر هی کوچ می کنند ... یک قلوپ دیگر از شیر و عسل می خورم . وسط گلویم گیر می کند و پقی منفجر می شود بیرون . روی میز و لب تاپو کاغذ ها پر از قطره های سفید و چسبناک می شود .  

پیش از آنکه ترکم کنید

سیگاری بگیرانیم

گفتید از کدام سو برویم

نشانی خاک را به خود

پیش آنکه در اشک غرقه شوم

ترکم کنید

جمعیتِ زیاد خسته م می کنه . توو این سفر دوازده سیزده نفر می شیم . آخر شب بقیه خواستن برن بیرون . من موندم هتل . وقتی رفتن چند صفحه ای کتاب خوندم  . بعد رفتم توو حیات هتل . یه سیگار کاپتان بلک فیلتر دار قبل ش برداشته بودم که بکشم . روشن ش کردم . طعم ش شیرین بود . نشستم دور حوض . لابلای درختا و شمشادا لامپای آبی و قرمز بود . به ساختمون هتل نگاه کردم . کلا اشتباه ساخته بودن ش . ساختمون به جای اینکه شمالی جنوبی باشه شرقی غربی بود . من که مهندس نیستم اینو فهمیدم . این ساختمون قبلا اینجا نبود . قبلا که می گم منظورم حدود ده سال پیشه . قبلا یه ساختمون دو طبقه جاش بود در حد مهمون سرا . اولین سفری که با نهال بعد از اینکه صحبت رسمی کردیم رو اومدیم اینجا . اون با فک و فامیل و دختر خاله هاش اومده بود . یادمه همش حالم گرفته بود از جمعیت زیاد سفر که نمی شد دو دیقه با نهال تنها باشم . به حوض نگاه کردم . دورش از یه حلقه ی لوله ای بزرگ رشته رشته زنجیر آویزون کرده بودن انگار برای اینکه آب ازش بیاد پایین . زنجیر ها رو تکون دادم . بعد وایسادم عقب ببینم چی می شه . حرکت زنجیر ها قابل پیش بینی نبود . من فقط دو تا شونو تکون دادم . ولی بعد از چند ثانیه در اثر برخورد به هم ، چهار پنج تا شون داشتن تکون می خوردن . بقیه ی سیگارمو کشیدم و رفتم بالا . نشستم لب پنجره و منتظر موندم تا بقیه برگردن .